واقعه کربلا در قرآن

بسیاری از مفسّران قرآن کریم اعتقاد دارندکه آیه <<کهیعص>> که از حروف رمزی و مقطّعه میباشد به ماجرای کربلا و شهادت امام حسین (ع) اشاره کرددلیل این مفسران بر ارتباط آیه <<کهیعص>> با ماجرای کربلا، روایتی از <<سعد بن عبدالله قمی>> است که در کتب روایی از جمله <<کمال الدین وتمام النعمة>> شیخ صدوق (متولد نیمه اول قرن چهارم هجری) و <<احتجاج>> مرحوم طبرسی (متولد نیمه اول قرن ششم هجری) آمده است .

از کتاب های متأخر نیز می توان به <<تفسیر البرهان>> سیدهاشم بحرانی و <<بحار الانوار>> علامه مجلسی اشاره کرد که این روایت در آن ها ذکر شده است .

بر پایه این گزارش، سعد بن عبدالله قمی نقل می کند که در خدمت امام عسکری (ع) بودم و فردی از تأویل آیه کهیعص سئوال کرد. امام عسکری (ع) فرمود که از فرزندم <<مهدی>> پاسخ را دریافت کنید.

آن گاه امام زمان (عج) فرمودند: <<هذه الحروف من أنباء الغیب، أطلع الله علیها عبده زکریا علیه السلام، ثم قصّها علی محمد صلی الله علیه وآله، وذلک أن زکریا سأل ربّه أن یعلّمه أسماء الخمسة، فأهبط علیه جبرئیل فعلّمه إیاها، فکان زکریا إذا ذکر محمداً وعلیاً وفاطمة والحسن سُرِّی عنه همّه، وانجلی کربّه، وإذا ذکر الحسین خنقته العبرة ووقعت علیه البهرة! فقال ذات یوم: یا إلهی! ما بالی إذا ذکرت أربعا منهم تسلیّت بأسمائهم من همومی، وإذا ذکرت الحسین تدمع عینی وتثور زفرتی؟! فأنبأه الله تعالی عن قصته، وقال: (کهیعص) فالکاف اسم کربلاء، والهاء هلاک العترة، والیاء یزید وهو ظالم الحسین علیه السلام، والعین عطشه، والصاد صبره.>>

ماجرا از این قرار است که حضرت زکریا از پروردگارش درخواست کرد که <<اسماء خمسه طیبهrlm;>> را به وی بیاموزد.

خداوند متعال، جبرئیل امین را بر او فرو فرستاد و آن اسماء را به او تعلیم داد. حضرت زکریا هنگامی که نامrlm;های محمد (ص)، علی (ع)، فاطمه (س) و حسن (ع) را یاد میrlm;کرد، اندوه و ناراحتی اش بر طرف میrlm;شد و گرفتاریش از بین میrlm;رفت. امام هنگامی که از حسین (ع) یاد میrlm;کرد، بغض گلویش را میrlm;فشرد و مبهوت میrlm;شد.

به همین دلیل روزی از خداوند سبب این اندوه و ناراحتی را جویا شد و گفت: بارالها! چرا وقتی آن چهار نفر را یاد میrlm;کنم، آرامش میrlm;یابم و اندوهم بر طرف میrlm;شود، اما وقتی حسین را یاد میrlm;کنم، اشکم جاری و نالهrlm;ام بلند میrlm;شود؟

خدای تعالی او را از داستان شهادت امام حسین (ع) آگاه کرد و فرمود: <<کهیعصrlm;>>! <<ک>> نام کربلا و <<ه>> اشاره به کشته شدن عترت طاهره دارد. <<ی>> اشاره به نام یزید دارد که بر حسین (ع) ظلم کرد و <<ع>> اشاره به عطش و تشنگی آن امام و <<ص>> نیز نشان صبر و مقاومت ایشان است.